دهکدهء مهتابی

pamiryan — Mon, 26 Oct 2009 07:20:15 GMT

زیبا در زندان

با دستان تو می گشاید

هر صبح کلکین را

آفتاب

چشم می گشایی به اطراف

و جهان نخستین اشعه خورشید را در می یابد

دست ها را می گشایی، آواز های شیرینی از عضلاتت پراکنده می شود

از کلکین

نیم تنت را نشان می دهی به جهان

و پستان های آماسیده ات خود را در بند می یابند

دست می بری به نسیم، نسیم دستت را رها نمی کند

کشف می کنی زنجیر هایی را که از از ابعاد این دخمه با جانت وصل شده اند

دست نسیم را می بوسی و رها می کنی

نسیم می رود و در دور دست، شاخه های درختانش را تکان میدهد.

--------------------

سلام عزیزان من این بار از آنسوی تنبلی ها رهاوردی دارم، شعری

که زاده لحظات بحرانی است

ما انسانیم و محکوم به پذیرش خصلت هایی که در سرشت مان تعبیه است.

تقدیم به استاد یعقوب یسنا که امام زمان و امام ما است.

با التهاب

پیراهنت تاریک است

روشن کن سپیده را در دره های تن بیکرانت

لباست دریا است

برار دلفین های دست آموز مرا از لای موج های سرخ

تا پوزه های ارغوانی شان را هوای تازه باز کند

در هاله تاریک تنت بازوان گرمت روشن شده اند

تا من راه راست را گم نکنم

من مستقیم به سوی تومی آیم ای نور لغزنده

و تنت را محکم می گیرم

چون صیاد که ماهی نیمه جان لغزنده را به اشتیاق

و تو از دریا دست می شویی

و در آغوش حقیرم گنجی ترا مجذوب می کند

و در آغوش حقیرم چیزی را می یابی که بوسه را گداخته است

و لب های ترا

و تنت از باد و باران نمی هراسد دیگر

چنان بنای برهنه و راست زیر ابر های آتش ریز

و آن ابر دست تاریک من است که جرقه های تمام آسمان را

در لحظه ای روی پوست بیجان تو می پاشد

و آن مه منم که هر بامداد از اطراف بلند ترین برج جهان بیدار می شود

امشب ماه گداخته تمام دریا را می مکد

در غیاب ستاره گان در شبی ابری

و مشتی خاستر استخوان من می لرزند

در انتظار باد سحرگاهی که از گوشه لحاف وارد می شود

عطر عرق هایت می پیچد

از دستی که آتش تنت را تیز می کند

و لبی که تمام تنت را فراگرفته است

آواز یکنواخت علف های زیر پای ما

ریتم نفس هایت را یافته اند

و من که در سپیده دم ران هایت

هوشم را باخته ام

به دنبال چیزی می گردم که دستم را بند کنم

pamiryan — Mon, 14 Sep 2009 14:03:15 GMT

انا اخماتوا

انا اخماتوا نام مستعار انا اندرویو گرینکو شاعر روسی- اوکراینی است که بین سال های 1889 و 1966 می زیسته است. شاعر شوروی سابق ویکی از شاعرانی که به تاثیر گذاری روی شعر روسیه معروف است.

شعر های اخماتوا از قالب های کوتاه غنایی گرفته تا شعر هایی در ساختاری محکم و بدیع سروده شده اند که درونمایه های آن را غالبن مضامین انسان دوستانه تشکیل می دهد؛ مانند شعر مرثیه(1935-40) شهکار تراژیک او که در باره دهشت و اختناق دوران استالین سروده شده است.

شعر های او به لحاظ محتوا در برگیرنده مضامین متنوع به شمول زمان و خاطره های او می باشند. سرنوشت محتوم یک زن خلاق، و دشواری های زیستن و نوشتن زیر سایه اختناق ستالینسیم.

اشعار اخماتوا به زبان های گوناگون برگردان شده اند

ا ویکی از شناخته ترین شاعران روس در قرن 20 می باشد.

اینک چند شعر او را از انگلیسی برگردانده ام.

نمیدانم که زنده ای یا مرده

می توانی روی زمین ادامه بیابی

یا زمانی که خورشید به بی رنگی می گراید

به یادم به خاموشی گریه کنی

تمام کار ها برای توست؛

هر روز عبادت کردن

طغیان بی خوابی در شب

و شعر هایم؛ گروه سپید جامه

و چشمانم؛ شعله های آبی

هیچ کسی را اینقدر عزیز نداشتند

دیگرکسی درپی عذابم نبود

حتا کسی که مرا به رنج فریفت

حتا کسی که مرا به گرمی بوسید

و دیگر به یاد نیاورد.

***

زیر چادر تاریک

دستانم را به هم می مالیدم

" چرا رنگ پریده ای، فکرت کجاست"

- آنی را که دوست میداشتم

از رنج آشفته ام

هرگز از یادم نمی رود

بیرون شد، تلو تلو خوران

دهان غم انگیزش از ریخت افتاده بود

دنبالش دویدم از راه پله ها

بی انکه به کتاره ای دست زده باشم

و فریاد کردم:

من شوخی کردم،

اگراز پیشم بروی از شدت غم خواهم مرد"

آرام و سرد لبخندی زد و گفت:

" از زیر باران چرا نمی روی"

***

خاطره افتاب سر می کشد ازدلم

سبزه ها بی رنگ تر می رویند

و اولین دانه های برف

چرخ زنان برزمین می نشینند

آبی که در استانه یخ بستن است

در غار های باریک از پای میماند

اینجا دیگر چیزی اتفاق نمی افتد

در برابر آسمان

بید مجنون باد زن هایش را می گشاید

لباس ابریشم ازهم گسیخته می شود

شاید بهتر آن بود که زنت نمی شدم

خاطره افتاب در دلم زنده می شود

این چیست؟ این تاریکی؟

شاید!

زمستان

شبانه ما را در بر گرفته باشد

pamiryan — Wed, 26 Aug 2009 13:22:15 GMT

ترجمه

سلام دوستان نازنین. من به این تازه گی ها به ترجمه شعرـ کاری خطیر و در عین زمان دلچسپ پرداخته ام در این راه تشویق های دوست نازنینم امان پویامک برایم انرژی بخش بوده اند به هر روی من پس از این بخشی از این ترجمه ها را که از زبان انگلیسی برگردانده شده اند روی این وب می گذارم .

اولین شعر را از شاعری که به فارسی بسیار خوانده ام و بسیار مورد پسند من است گذاشته ام یعنی از جاودان یاد پابلو نرودا که روح پر فتوحش شاد باد.

منبع این اشعار سایت انگلیسی the famouse poets and famouse pomes.comمی باشد که دوستانی که به زبان انگلیسی دست رسی دارند می توانند شعر تمام شاعران بزرگ دنیا را اینجا بخوانند

غزل عشق

آنقدر دوستت نمی داشتم، اگر رز سفید می بودی یا یاقوت
یا تیر های گل میخک وقتی که از آتشی می جهند
مثل چیز های که پنهان می شوند در تاریکی دوست دارمت
پنهانی، میان سایه و روح.

دوستت دارم، مثل گیاهی که هرگز نمی شکوفد
ولی حمل می کند با خود، روشنی گل های پنهان را
عشقت را سپاس می گویم، عطر بی مانند رها شده را
که از زمین بر می خیزد و به تاریکی در جانم می نشیند

دوستت دارم بی آنکه بدانم چگونه، چه وقت، یا از کجا
دوستت دارم صادقانه، بی تکلف
دوستت دارم زیرا جز این چاره ای نمی بینم

بیش از این: حتا در جایی که من نبودم و تو نبودی
چنان نزدیک بودی که دست خودم را روی سینه ام دست تو پنداشته بودم
چنان نزدیک که وقتی مژه های تو به هم می آمدند
من به خوابی ژرف فرو می رفتم

pamiryan — Wed, 15 Jul 2009 15:44:15 GMT

ههههههههه

ها

هو

مردم

م ر د م

مثل دریای کابل

در رگهایم ایستاده ام

و جازده ام در خاک

در حفره های خاک

و زرات، تن را می سوزانند

مثل جوهای کابل

من جریان ندارم

من از تعفن تاریک خویش آسمان را رانده ام

و آفتاب با نیچه های طلایی اش

خون تاریک و بی مقدار مرا

با هزار لب رها نمی کند

فردا بستر دریا

عاری از وزن خون من است

و جو ها

جو های تاریک کابل

مرا به آسمان می فروشند

و غبار بی مقدار تایر های موتر ها

نم تاریک مرا از یاد ها می برند

ها

هو

هی

ایستاده

با وزن تعفن

من

کجا مانده ام؟

pamiryan — Mon, 15 Jun 2009 18:59:03 GMT

آگهی!

روز پنج شنبه ساعت 4 پس از چاشت کتاب تازه ام در انجمن قلم نقد می شود.

دوستانی که در کابل هستند مطلع باشند.

با حرمت

pamiryan — Wed, 20 May 2009 18:04:15 GMT

سلام و صد سلام دوستان گلم

اول از غیابتم و نارفیقی هایی که من و روزگار با شما داشته ایم معذرت میخواهم

دومین کتاب من از آدرس انجمن قلم چاب شد. جا دارد تا از شاعر و نویسنده محترم جناب گلنور بهمن رییس انجمن قلم افغانستان برای ویرایش جانانه که ویژه ی خودش است سپاس گزاری کنم و برای زحماتی که در چاب این کتاب متقبل شده اند.

و همچنان از استاد ما جوانا و طراح چیره دست کشور جناب ژکفر حسینی برای طرح پشتی و صفحه آرایی این کتاب سپاس گزاری کنم. این کتاب فعلن در انجمن قلم است و امیدوارم به زود ترین فرصت در دست عزیزان دل قرار گیرد. و از نقد و نظر شان هم بی بهره نمانم.

این کتاب متشکل از شعر های تازه من است. که غالبن در وبلاکم نیامده اند و تنها برخی ها را از وبلاکم گرفته ام تا برای دوستانم دست خالی نباشم.

این کتاب در فرجام مطالعاتم در شعر جهان پدید آمده است. من امسال غیر شعر مطالعاتم در زمینه های دیگر محدود بوده است. و تمرکز بیشتر روی شعر بوده است. از دوستانی که از من غزل توقع داشته اند پیشا پیش معذرت می خواهم. گویا قضا چنین بوده است.

و این هم شعر یکه پس از چاپ مجموعه پدید آمده است.

جرقه ها

چشمانم در چشمانت آتش می گیرند

و رگه های شعله ور نفت

می دوند تا اعماق زمین

بر کدام تن آباد خواهند نشست

جرقه هایی که از چشمانت بال و پر میگیرند

نگاهم برگشته از جهانی که راهش نداده اند

تا بر چشمان تو بنشیند

و خاکستر شود.

pamiryan — Thu, 07 May 2009 19:29:38 GMT

دوستان عزیز به این سایت سر بزنید.

www.azadagan.org

pamiryan — Sun, 12 Apr 2009 07:28:15 GMT

سلامی با یک جهان شرمندگی

من در این مدت پیش شما بسیار کمم دوستان!

بنا بر این از شما جز اینکه معذرت بخواهم چاره ی دیگر ندارم

فوق العاده مشغولم

اما به دیدن تک تک شما دوستان خواهم آمد

قربان تک تک شما

pamiryan — Tue, 27 Jan 2009 06:52:15 GMT

شاعر

بستری به صبوری ناگزیر

غمناک ترین رود در من جریان دارد

به من می رسد

دردی که در اعماق کوه می جوشد

به من می پیوندند

دریاچه های طویل اندوه

مرکزغمناک نبض حیات

در من است.

من با زخم هایم نگهداشته ام

ماهیان رنگین این دریا را.

رودی، به صبوری ناگزیر

زیر گرفته ترین آسمان جهان

به بازتاب مأمورم

که دیده است به رنگ آبی رقصیدنم را

یا خیل ستاره را در غوغا، روی شاخه های شیشه یی ام

یا خورشیدی را

مواظب اعماق تاریک و سردم.

نیلوفری از آرامش تاریکم اگر سرمی کشد

برای آن است که به روشنایی متعهدم و به زیبایی

و رشته های قدیمی ماه را در چنگ دارم.

رود خانه یی هستم به رفتن ناگزیر

در جهنم دره ی تنگ و تاری

که به آتش فطری زمین

منتهی می شود.

سنگ گور

دستی است بلند سنگ گور:

(من اینجا مرده ام).

نیش پیروز سوسماری است

که دهانش را

با انسانی فروبسته است.

حتا باد های ملایم وقتی ادامه یابند

سنگ گور می افتد از سر گور و سنگ میشود

و گور میماند

برجستگی کوچکی از خاک.

قطرات یکریز باران

بلندی ها را ویران می کنند

نسیم می شوید کلماتی را که برزبان گور یخ بسته اند

وبادها

لحاف سرد و سنگین خاک را

از روی استخوان های روبه زوال برمیدارند

گور باز میماند

چنان زخم شمشیریکه استخوان ها را عریان کرده باشد.

گور هم مسافری است

خوابیده در آغاز یک راه دراز.

زندگی

بدوی است که از غاری پا به روشنی می گذارد

pamiryan — Wed, 31 Dec 2008 11:40:15 GMT

آواز آبشار

آواز آبشار قریه ی ما را

مسافر می شنود

مسافر می برد.

( عشق

در یک قدمی ما ناپیدا است.)

مسافر!

بهار دیگر که آمدی

از آبشار قریه

کمی بگویی.

یادداشت:

دوستان عزیز سلام این شبه ترانه را کمتر دوستان توانسته اند بخوانند به ویژه واژه ی

"شو "را که در لهجه ی ما شو هر معنا میدهد. من فکر کردم با این کار هم میزان صمیمیت این ناشعر بالا می رود از جانب دیگر با طبیعت این شعر شو همخوانی بیشتر داشت تا شوهر

سپاس

ترانه ی زنان زیبا روی

(زیبارویان شو ندارند

روزی ترا می دزدم

روزی ترا می دزدم)

دروگر جوان می خواند روی خر کندش.

( زیبا رویان شو ندارند

ترا می دزدند

ترا می دزدند)

نجوان کنان مردی میان سال

در دستش افسار اسپی که زن پنهانی نشسته بر آن.

( زیبا رویان شو ندارند)

مردی کهنسال. تکیه داده به دیوار اتاق خالی.

دروود

عزیزان من

رامش نتوانستند

سوار کاران

افغانستان لعنتی

همه را می اندازد.