در چشمانت

این دیوانه کدام دریاست

که مردم

حتا از حاشیه هایم کوچیدند

زیر آب خواهم شد

زیرآب خواهم شد

با تمام بنا های عظیم

با سطوح مرتفعم

در چشمانت

این دیوانه کدام دریاست.

نخستین مجموعه ی شعرم را با خلوص تمام پیش کش دوستانم میکنم

این مجموعه که شامل سروده های که در وبلاگ خوانده اید و همچنان اشعار یکه برای دوستان وبلاگ نویسم تازه گی دارند می باشد و برای این در وبلاک گذاشته نشده اند که تحفه ای برای دوستا ن داشته باشم قابل یاد آوری است که این کتاب به همکاری دوست بزرگوارم  دکتر عاطف که در عین صمیمیت برادرانه. جایگاه استاد و پدرم را نیز دارد امکان چاپ یافته است ،جا دارد تا از استاد ژکفر حسینی  سپاس گزاری کنم که حق مسلم استادی بر تمامی نسل جوان را دارند و امروز کتاب های که به چاپ میرسند بدون اخلاص و عشق او هرگز امکان چاپ نمی یابند. نمی دانم در وجود این مرد چه نیروی وجود دارد که بدون احساس خستگی و هرگونه چشم داشت مادی شبانه روزی برای چاپ کتاب های ما جوانان تلاش می ورزد

من درهمین جا به نماینده گی از نسل جوان شاعر افغانستان از صمیم قلب از ایشان سپاس گزاری نموده و پویایی ادبیات جوان افغانستان را در بسا موارد مدیون همکاری ها و الطاف بی پایان او میدانم.

بی کعبه گشت مکه ابابیل را بگو

فرعون سالم است برو نیل را بگو

هرجا ستاره گشت درخشنده می برند

بی ماه گشت شهر تو  آشیل را بگو

هر دشنه ایکه میخوری از چار سو به خشم

ازدست خویش خورده ای قابیل را بگو

تنها شدی به روی زمین یک نفر شدی

من کشته ام ویا که تو هابیل را بگو

روی هرآنکه هست سیه کرده تا هنوز

رویش سپید باد عزازیل را بگو

روی صلیب بر کف خود میخ میزدی

دیدی اگر تو حرمت انجیل را بگو

بیهوده قیل و قال مکن گوش ها کرند

در سنگ و صخره آمده جبریل را بگو

زگونه لاله ای بزن که لب شود گلاب تر

نگاه- داغ تر بیا که تن شود کباب تر

قلم  سکوت میکند در انتظار لحضه ای

که از حلاوت لبت شود ترانه ناب تر

به روی صفحه ای فقط خط نگاه اولین

بیار قصهء دگرکه دل شود کتاب تر

بیار آفتاب تن بدار در مدار، من

که بی مدار گشته ام که میشوم شهاب تر

در این کویر نازنین! زتو درخت مانده ام

به جویبار بازوان جوانه کن  شتاب تر

دگر ندارم آرزو همین شوی انیس تر

درین شب سیاه من تو باش ماهتاب تر

کنون رسیده آنزمان که بگذری درنگ را

فراز آخر خطم نمیشود عذاب تر

***

ای یار که رنج وغم تو باطل باد

دایم باشی دراین جهان با دل شاد

از من که نبود بیش آرامش دل

زانروز که چشم تو به جانم افتاد

***

در دیههء عاشقی خزان هیچ مباد

بی نغمهء عشق این جهان هیچ مباد

گر عشق عذاب گرددو از چشمت

آشفته تر از من به جها ن هیچ مبا د

مهرداد

      رنگ امید می پرد از نامهای ما          

این جاده باز میرمد از گام های ما

عمری و در نزاکت این بزم مانده ایم     

این باده باز میشکند جامهای ما

غوغای کاذبانه اگر جار تر شود   

کبک هلال میپرد از شام های ما

از ما شکار تر به بیابان کسی نرفت   

آهو به خنده آمده از دامهای ما

این باد مرده سرکش و طوفنده میشود  

موج گناه میکند این بام های ما

این سفره ایکه بهر طعامی گشوده ایم   

طعم ندیده میبرد از کامهای ما

مهرداد