دروود تازه

سلام نو

شما را می بوسم با تازه ی دیگر.

دستان غرقه در تاریکی

وآرزوی لمس بامداد در شگوفه های سیب

ناخدایی

 متواتر کشف می کند

سواحل تاریک را

ولی روز... درکدام سمت این دریاست.

در تنگه ی دندان های ظلماتیم

آفتابی خواهد وزید

برپوست تاریک این دریا؟

آنروز لنگر می اندازم

در سواحل ابدی جانت

وپناهنده می شوم

در کشور جاودان صلح که پیراهن توست.

دستانی غرقه در تاریکی باسلاحی سنگین وراسخ

وآرزوی لمس بامداد

در شگوفه های سیب.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

درود به عزیزان

این بار افسار خیال را گسیخته ام

برای مدتی همین گونه ره می سپارم

ببنینم چه می شود.این سه قطعه . نثار همه تنهایی ها و دیوانه گی ها

۱)

پیرهن . ته می نشیند در تنت

دستم ته می نشیند در تنت

گونه هایت مطلاتم می شوند

نسیم که می وزد

لبانم ماهیان خوشبخت زمین اند.

۲)

شهری گم شده است

از پرده غوغا می آید

عنکبوت دیریست

در زاویه های اتاق اندوه می تند.

ماه تاپنجره آمده.مردی در اتاق گم شده است.

مرد سالهای سال کفن خورد و شعر گفت

پیش از آنکه ناپدید شود

مرد جمجمه ی معشوقش را

کنار قاب عکسش نهاده بود.

در این ظلمت. ماه آمده تا تار های عنکبوت را رویت بخشد

در این ظلمت ماه آمده تا رد پای خاطره هارا روشن کند.

در این ظلمت ماه  آمده...

قاب برجای ...جمجمه گم شده است.

 ۳)

 در چشمت گوزنی بیتاب است

و ماری در عمق پستانهایت آواز می خواند

مژگانت هرگز . از غوغای پرنده خالی نبود.

پروانه ها را بتاران از بلندی های پیراهنت

از لبانت زنبورها را

شاخه های مسلول باغ ما

شگوفه نمی دهند.

پاییز به ما زنگ زد که امشب خود را به انجمن قلم برسانید  که پویامک در راه است و چند لحظه بعد می رسه. دوستان هم . همه نو رسیده اند و خلاصه زود کنید  .

من و نگاه هم بلا فاصله تاکسی گرفتیم و رفتیم انجمن قلم . به راستی که همه آمده بودند

گلنور بهمن. ژکفر . همایو ن هنر. داریوش . امینی. کاوه جبران . نجیب پیمان و محب از تلویزیون آینه

همه و همه. اسباب طرب فراهم بود و دوستان همه اهل. خلاصه قصه ها شروع شده بودند. گاهی صحبت

 از حلقه ی زلف یار بود و گاهی از دست آورد های بچه های کوچه و گاهی هم گپ برسر جدل "جدی و جوان" در بلخ می آمد. شب آهسته آهسته پخته میشد و قصه ها داغ تر .

استاد گلنور بهمن که دوروز از آشنایی من و او می شد از همه دعوت کرد که شعر بخوانیم .

از کاوه شروع شد و در پویامک که چندین شعر پیهم و زیبا خواند( البته به پیشنهاد ما) خاتمه یافت استاد بهمن با شیفتگی کار های بچا را می ستود و در مورد شعر و شاعری داد سخن میداد.

باز حرف از حوزه های ادبی و نقطه قوت ها و نقطه ضعف ها به میان آمد . جوانان با حساسیت آمیخته به تعصب و تفاخر منطقه ای در این بحث شرکت می کردند و هر کس میخواست استدلال محکم تری اقامه کند تا حوزه ی مربوطه اش را موجه تر و قوی تر جلوه دهد. گپ ها به همین گونه پیش می رفت و همه از این بحث لذت می بردند.

یک بجه ی شب بود که ما از دیگران اجازه خواستیم و تصمیم همین بود که( من و نگاه) کاشا نه ی نویسند گان برویم

اما استاد بهمن گفت که من با موترم شما را میرسانم. ما هم ناچار قبول کردیم و بعضی دوستان دیگر هم مثل کاوه .نجیب پیمان . محب.نگاه . ومن خدا حافظی کردیم و قلم را به قصد خانه های خود ترک کردیم. موتر حرکت کرده بود که استاد بهمن گفت بچا کجا ؟ یکی گفت که هر جایی که بری.

استاد بهمن گفت : با جبل سرا ج چطورین. ما همه با فریاد حرف اورا تایید کردیم و موتر با صدای بلند یکه از تیپ موتر پخش می شد به سمت جبل سراج حرکت کرد...استاد بهمن آدم خوش ذوق و جوان طبیعتی است و افسوس می خورد که چرا این همه دیر با این حلقه ی به قول خودش اهل دل آشنا شده است.

کست های رنگ رنگ را می توانی در موتر او پیداکنی ما عجالتن منیژه را ترجیح دادیم"مگر ای بهتر ازجان امشب ازما بهتری دیدی" که رخ تابیدی و... موتر با سرعت سر سام آوری به سوی جاده ی شمالی راه افتاده بود...

کجا ها رفتیم ؟ و چه شد؟

بار دیگر می گویم.