جنگل هر شب درباد

کوچ آبهایش را

مویه میکند

کوچ خیل خیل پرنده گانش را

جنگل هر شب 

لباس مخملینش ،غروو طراوتش را

درخواب میبیند.

میشنوی!

صدای پوسیدن را !

نسیم آنجا بوی چوب کرم خورده دارد.

پاییز اینبار حتا ، تا ژرفترین ریشه سرایت کرد.

پارینه ها جنگل ،دره را از صدای چلچله انباشته بود.

اینک سکوت سرد دره را،

صدای افتادن کاجی میشکند.

جنگل اینک ازباد میهراسد .

جنگل اینک

تن عریانش را

مویه میکند.

بهارو من نفس سبز باغ میخواهم  

به حجم سرخ حکایت دماغ میخواهم

درین عبوس شب انتظارو تنهایی    

 به قدر یافتن تو چراغ میخواهم

به جز حکایت چشمت هرآنچه قصه تهیست   

دگر پناه نگاهت فراغ میخواهم

غروب بود که رفتی زشهر ویرانم    

زهر سپیده کنونت سراغ میخواهم

به قدر روی تو در این شبم سپیدی بود  

 چرا به روزن روی تو داغ میخوواهم

غریبه تک وتاریک این شبستانم    

 به قدر یافتن تو چراغ میخواهم

مهرداد